สัปดาห์ที่แล้วครูออนได้มีโอกาสได้เข้ารับฟังทอร์คโชว์ ของ นพ.พงษ์ศักดิ์ ตั้งคณา โดยมีตัวแทนครูและนักเรียนในเมืองพัทยาเข้ารับฟัง ที่บ้านสุขาวดี และก็มีตัวแทนอาจารย์และนักศึกษาจาก(โรงเรียนคนพิการ) เมืองพัทยา ซึ่งเป็นบุคคลที่ทำให้ครูออนเห็นสัจธรรมบางอย่าง

photo : บ้านสุขาวดี, เมืองพัทยา | source : http://www.http://www.sukhawadee.net

หลังจากที่ทอร์คโชว์จบ ผู้เข้ารับฟังจะต้องลงไปชั้นล่างของอาคารเพื่อรับประทานอาหารว่าง ต่างคนก็ต่างแย่งกันลงบันไดจนลืมมองดูบุคคลกลุ่มหนึ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้างของทางเดิน ครูออนเริ่มคิดในใจว่าถ้าเดินไปถึงจุดที่กลุ่มคนเหล่านี้ยืนอยู่ ครูออนจะหยุดให้พวกเขาเดินไปก่อน แต่ยังมีคนไทยที่ใจดี(กว่า) หยุดเพื่อให้คนกลุ่มนี้เดินก่อน “ซึ่งคนกลุ่มนี้ก็คือนักศึกษาที่พิการ”

…..คนพิการที่พิการเล็กน้อยก็ช่วยเพื่อนที่นั่งรถเข็นเข็นรถ บางคนก็ช่วยพยุงเพื่อนที่ต้องใช้ตัวช่วยเดิน พอลงไปบริเวณที่มีอาหารว่างคนที่พิการเล็กน้อยก็คอยบริการอาหารว่างให้กับเพื่อนๆ ซึ่งถ้าใครสังเกตจะเห็นจะเป็นภาพที่ประทับใจมาก แต่ในทางตรงข้าม ก็ช่างเป็นภาพที่ตอกย้ำให้กับคนที่มีอวัยวะครบ 32 ได้อาย เพราะแทบจะไม่มีใครสนใจที่จะบริการบุคคลเหล่านี้เลย …..

จากเหตุการณ์นี้ทำให้ครูออนได้เห็นสัจธรรมว่า คนที่มีอวัยวะครบ 32 แต่กลับเป็นคนมีใจที่พิการ ส่วนคนที่พิการร่างกายกลับไม่พิการใจ

จะดีมั้ยค่ะถ้าเด็กๆของครูออนที่มีอวัยวะครบ 32 จะเป็นคนที่มีใจไม่พิการด้วย สังคมไทยคงจะน่าอยู่กว่านี้เยอะ

หมายเหตุ; ที่ครูออนกล้าบอกเด็กๆ เพราะครูออนได้บริการอาหารว่างให้กับนักศึกษาที่พิการในวันนั้นด้วยคะ ไม่รู้สึกเขินอาย แต่ได้ความสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

“ความดีไม่มีขาย… อยากได้ต้องทำเอง”

ครูออน

คำหลัก : สิ่งดีๆที่ครูออนอยากเล่า, frontpage
จำนวนคนอ่าน : Hits this post:305
เรียกดูบทความ: เรื่องถัดไป / เรื่องก่อนหน้า