สัปดาห์ที่แล้วครูออนได้มีโอกาสได้เข้ารับฟังทอร์คโชว์ ของ นพ.พงษ์ศักดิ์ ตั้งคณา โดยมีตัวแทนครูและนักเรียนในเมืองพัทยาเข้ารับฟัง ที่บ้านสุขาวดี และก็มีตัวแทนอาจารย์และนักศึกษาจาก(โรงเรียนคนพิการ) เมืองพัทยา ซึ่งเป็นบุคคลที่ทำให้ครูออนเห็นสัจธรรมบางอย่าง
photo : บ้านสุขาวดี, เมืองพัทยา | source : http://www.http://www.sukhawadee.net
หลังจากที่ทอร์คโชว์จบ ผู้เข้ารับฟังจะต้องลงไปชั้นล่างของอาคารเพื่อรับประทานอาหารว่าง ต่างคนก็ต่างแย่งกันลงบันไดจนลืมมองดูบุคคลกลุ่มหนึ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้างของทางเดิน ครูออนเริ่มคิดในใจว่าถ้าเดินไปถึงจุดที่กลุ่มคนเหล่านี้ยืนอยู่ ครูออนจะหยุดให้พวกเขาเดินไปก่อน แต่ยังมีคนไทยที่ใจดี(กว่า) หยุดเพื่อให้คนกลุ่มนี้เดินก่อน “ซึ่งคนกลุ่มนี้ก็คือนักศึกษาที่พิการ”
ช่วงสายของวันหยุดสบายๆวันหนึ่ง ผู้ช่วยครูที่บ้านก็มีคำถามถามครูออนว่า
“ทำไมดินสอจึงต้องมียางลบติดอยู่ที่ปลายของดินสอ?” ครูออนคิดสักพักก็ตอบว่า
“ก็เอาไว้ลบเวลาเขียนผิดนะซิ” ผู้ช่วยครูบอกว่า “ถูกต้องแล้วครับ” (ทำไมมันง่ายอย่างนี้)
แล้วเขาก็อธิบายต่อว่า เวลาที่เราใช้ดินสอเขียนงานหรือวาดรูปถ้าเราเขียนผิด เราก็ใช้ยางลบที่ติดมากับดินสอลบคำที่ผิด แม้จะลบไม่สะอาดเหมือนเดิมแต่ก็ทำให้เราสามารถเขียนคำใหม่ลงไปได้ มีต่อ »
เปิดเรียนมาได้ 3 วันแล้ว มีเรื่องใหม่ๆ ให้ครูออนได้เรียนรู้มีทั้งเรื่องดี และเรื่องไม่ดี แต่คงเป็นเรื่องดีๆ ที่ครูออนจะเก็บมันไว้ เพราะเรื่องไม่ดีมันคงจะรกสมองเปล่าๆ
วันนี้เป็นวันที่วุ่นวายสำหรับครูออนเพราะเป็นวันที่ครูออนต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ขายสหการของโรงเรียน ตอนกลางวันกว่าจะได้กินข้าวก็ต้องเสร็จงาน แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ครูออนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เมื่อนักเรียนที่ครูออนเป็นครูประจำชั้นเห็นว่าครูออนซื้อข้าวมาแล้วแต่ยังไม่ได้ทานข้าวกลางวัน เขาก็อาสาจะช่วยขายแทนครูออน และบอกว่าให้ครูออนไปทานข้าวให้อิ่มก่อนแล้วค่อยมาขายต่อ เด็กคนนั้นคือ “ลลิตา”
