ทุกครั้งเมื่อวันไหว้ครูมาถึงก็มักจะมีความรู้สึกอยู่ 2 อย่าง

1. นึกถึงครูที่เคยสอนเรา
2. นึกถึงนักเรียนที่เราเคยสอน

ในปีนี้ครูอรนึกถึงข้อ 2 มากกว่า แต่นึกถึงในฐานะ “ครูตัวน้อยของครูอร” เพราะนักเรียนที่ครูอรได้สอนเปรียบเหมือนบทเรียนให้ครูอรได้เรียนรู้ตลอดรุ่นแล้วรุ่นเล่า จนทำให้ครูอรมีประสบการณ์ในการแก้ปัญหาให้กับนักเรียนรุ่นน้อง

ครูอรเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่อยากจะทำอะไรตามใจตัวเอง แต่ทุกครั้งที่จะทำอะไรที่ไม่ดี ก็จะมีภาพเด็กๆที่ครูอรต้องหยุดความคิดเพราะห่วงความรู้สึกของลูกศิษย์ ทำให้ครูอรเป็นคนที่ทำอะไรอยู่ในกรอบเพราะมีเด็กๆ เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจ

ในวันครูปีนี้คนที่ครูอรอยากจะขอบคุณก็คงเป็นครูตัวน้อยที่รักของครูอรทุกคนค่ะ

ในเย็นวันศุกร์ เด็กหญิงคนหนึ่งนั่งใต้ต้นสน เสียงลมพัดกระทบกับใบสน มันช่างเหงาเหลือเกิน ทำไมเธอถึงไม่กลับบ้านทั้งที่เย็นมากแล้ว

แต่พ่อกับแม่เธอไม่ว่าอะไรหรอก เพราะมันเป็นวิถีชีวิตของลูกครูประชาบาล ที่นั่งรอพ่อประชุมประจำเดือนของโรงเรียน กว่าพ่อจะประชุมเสร็จก็มืด

กำลังนั่งเล่นเพลินๆพ่อก็เดินมาเรียกกลับบ้าน ขณะที่สองพ่อ-ลูกเดินไปพ่อก็ถามว่า “ปลาอะไรกินได้ทั้งปี?” เด็กหญิงออนก็ตอบว่า ปลาช่อนบ้าง ปลาร้าบ้าง พ่อก็บอกว่าไม่ถูก จนพ่อเฉลยว่า “ก็ปลาที่จับมาได้แล้วแบ่งให้เพื่อนบ้านไงลูก วันหลังถ้าเพื่อนบ้านเขาได้อาหารมาเขาก็เอามาแบ่งให้เรา เราก็จะมีอาหารกินทั้งปี”

…นี่เป็นวิธีหนึ่งในการสอนของพ่อที่ชอบเล่านิทานแล้วมีคำสอนตอนท้าย ถึงแม้วันนี้พ่อจะไม่อยู่ แต่ลูกคนนี้ไม่มีวันไหนที่ลืมพ่อ(ครู)คนนี้สักวัน ตอนนี้ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหนอยากบอกพ่อว่าลูกๆยังคิดถึงพ่อเสมอนะจ๊ะ

ครู…ประทับใจ

ถึงจะรักงานสอนแค่ไหน บางวันก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็ไม่เคยรู้สึกท้อ ที่เหนื่อยเพราะบางครั้งเด็กไม่เข้าใจว่าทำไมครูต้องเข้มงวดขนาดนั้น

อยากบอกลูกศิษย์ที่รักทุกคนว่า ครูออนไม่เคยเสียใจเลยที่นักเรียนทำคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ได้ไม่ดี แต่ครูออนจะเสียใจมากถ้านักเรียนลอกข้อสอบ นักเรียนเจอครูไม่ไหว้ นักเรียนไม่รักกัน ไม่ช่วยกันทำงานส่วนรวมและส่วนตัว และอีกหลายๆอย่าง วันนี้เราอาจจะเบื่อฟังในสิ่งที่ครูบอก แต่ครูหวังว่าวันหนึ่งเราจะนำสิ่งที่ครูแนะนำมาใช้ในการดำเนินชีวิต

วันนี้เป็นวันครู แค่เพียงข้อความไม่กี่ประโยค หรือคำอวยพรไม่กี่คำ ของลูกศิษย์ที่ครูออนจู้จี้กับเขามากที่สุด มันทำให้ครูออนหายเหนื่อย มีกำลังใจที่จะสอนพวกเราแม้ว่าวันนี้มันจะยังไม่เห็นผล แต่ครูออนจะรอดูและเป็นกำลังใจให้กับเด็กๆที่จะเป็นอนาคตที่ดีของชาติต่อไป

ขอบใจนะคะที่ทำให้วันครูของครูออนมีความหมาย

นักเรียนในปัจจุบันมีความแตกต่างจากนักเรียนสมัยครูออนมากๆ เช่น

• • ครูคนไหนไม่ได้สอนก็จะไม่ไหว้ทักทาย พอว่ากล่าวตักเตือนในฐานะที่เป็นครู เด็กจะแสดงความไม่พอใจออกมาทันที
  • นอกจากหน้าที่เรียนแล้ว นักเรียนยังมีหน้าที่ทำความสะอาด ซึ่งการทำความสะอาดเป็นการฝึกการทำงานเพื่อให้ใช้ที่บ้านได้ แต่นักเรียนที่ครูรักกลับทำงานก็เฉพาะตอนที่ครูอยู่ พอครูลับหลังก็ยืนคุยกัน ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ครูค่อนข้างหนักใจ ถ้าพวกเราเรียนจบแล้วทำงาน ถ้าเราทำงานเฉพาะตอนที่เจ้านายอยู่หน่วยงานนั้นคงจะแย่แน่ๆ

เป็นตัวอย่างบางส่วนเท่านั้น ที่กล่าวมาไม่ใช่จะว่าร้ายนักเรียน แต่ครูออนอยากเห็นนักเรียนเป็นคนที่สามารถคิดอะไรได้มากกว่านี้ การที่นักเรียนไม่ไหว้ครู แล้วที่บ้านเราจะไหว้พ่อแม่หรือไม่ การที่ไม่ทำความสะอาดที่โรงเรียนแล้วที่บ้านใครเป็นคนทำ

ถ้าเราเรียนเก่งในเนื้อหา แต่ในวิชาความเป็นคนเรามีไม่มากพอ ครูคงไม่ภูมิใจแน่ๆ สิ่งที่ครูสอนหวังว่าวันหนึ่งเด็กๆที่ครูรักจะนำมันมาใช้ เพื่่อสังคมไทยเราจะได้กลับมาน่าอยู่อีกครั้ง

ด้วยความห่วงใย
จากครูออน

ในเมืองพัทยา เป็นเมืองที่มีผู้คนหลายเชื้อชาติ ทั้งคนไทยจากต่างจังหวัด และชาวต่างชาติ แต่การมารวมตัวกันในที่ที่ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอน แต่ครูไม่รู้ว่ามีใครรักพัทยามากน้อยเพียงใด แต่ที่ครูเห้นแล้วเกิดประทับใจมาก คือ …..

วันนั้นขณะที่รถติดไฟแดงครูออนก็เห็นชาวต่างชาติท่านหนึ่ง กำลังเอาไม้แหลมๆแทงเพื่อเก็บขยะที่มันทิ้งเกลื่อนอยู่ที่ข้างถนน เก็บอยู่นานจนขยะหมด
เราเป็นคนไทย พัทยาก็อยู่ในประเทศไทย แต่เรากลับทิ้งขยะแล้วให้ฝรั่งเก็บ คนที่มาจากต่างจังหวัดต่างก็มาพักพิงที่พัทยา แต่ทำไมไม่รักพัทยากันเลย
คงจะไม่ใช่มาเขียนเพื่อหาคนทำผิดหรอกนะคะ แต่อยากให้ทุกคนช่วยกันในส่วนที่ตัวเองพอจะทำได้ อย่างน้อยๆลูก-หลานที่บ้านก็จะเห็นตัวอย่างที่ดีๆ ก่อนออกจากบ้าน ถ้าในครอบครัวเราดี แล้วสังคมก็คงจะต้องดีไปด้วยแน่ๆ

ช่วยกันนะคะ จากครูที่เป็นคนไทยรักเมืองไทย และไม่ว่าอยู่ส่วนไหนของประเทศไทยก็จะยังเป็นครู และอยากสอนให้เด็กๆ เป็นเด็กที่เน้นความเป็นคนไทยที่ชาวต่างชาติเคยนิยมชมชอบ

บ่นเล็กๆ
จากครูออน

จากแรงบันดาลใจของโครงการ “เชฟรอนรวมพลัง สร้างโรงเรียนถวายพ่อ” วันนี้ครูขอเป็นส่วนหนึ่งในอนาคตของนักเรียน ด้วยการร่วมบริจาคเงิน เพื่อสมทบโครงการนี้ แม้จะเป็นจำนวนเงินไม่มาก แต่ครูก็รู้สึกภูมิใจที่ได้ร่วมทำ มีหลายครั้งที่เราบริจากเพื่อสร้างวัตถุ…? แต่การบริจาคคราวนี้ เปรียบเสมือนการช่วยเหลือคน และที่สำคัญคนที่เราช่วยเหลือ คืออนาคตของชาติ

ทุกๆบาทที่เราได้บริจาค ไม่ว่าจะบริจาค 1 บาท 10 บาท 100 บาท หรือแสนบาท ล้วนมีส่วนช่วยส่งเสริมการศึกษาของเด็กห่างไกลที่จะได้รับการศึกษา จากระบบการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม โดย มูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม จากโรงเรียนต้นทาง โรงเรียนวังไกลกังวล สู่โรงเรียนปลายทางนับหมื่นแห่งทั่วประเทศ

ใครที่อยากร่วมทำบุญ โอนเงินผ่าน ธ.ไทยพาณิชย์ ตามบัญชีด้านล่างนะคะ

รางวัลนักกีฬายอดเยี่ยม

รางวัลทีมมารยาทยอดเยี่ยม

“ครูคือผู้ให้ และพร้อมจะให้แต่สิ่งดีๆกับนักเรียนเสมอ”

  คลิก เพื่อดูภาพประทับใจวันไหว้ครูอื่นๆ >>

photo : บ้านสุขาวดี, เมืองพัทยา | source : http://www.http://www.sukhawadee.net

หลังจากที่ทอร์คโชว์จบ ผู้เข้ารับฟังจะต้องลงไปชั้นล่างของอาคารเพื่อรับประทานอาหารว่าง ต่างคนก็ต่างแย่งกันลงบันไดจนลืมมองดูบุคคลกลุ่มหนึ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้างของทางเดิน ครูออนเริ่มคิดในใจว่าถ้าเดินไปถึงจุดที่กลุ่มคนเหล่านี้ยืนอยู่ ครูออนจะหยุดให้พวกเขาเดินไปก่อน แต่ยังมีคนไทยที่ใจดี(กว่า) หยุดเพื่อให้คนกลุ่มนี้เดินก่อน “ซึ่งคนกลุ่มนี้ก็คือนักศึกษาที่พิการ”

…..คนพิการที่พิการเล็กน้อยก็ช่วยเพื่อนที่นั่งรถเข็นเข็นรถ บางคนก็ช่วยพยุงเพื่อนที่ต้องใช้ตัวช่วยเดิน พอลงไปบริเวณที่มีอาหารว่างคนที่พิการเล็กน้อยก็คอยบริการอาหารว่างให้กับเพื่อนๆ ซึ่งถ้าใครสังเกตจะเห็นจะเป็นภาพที่ประทับใจมาก แต่ในทางตรงข้าม ก็ช่างเป็นภาพที่ตอกย้ำให้กับคนที่มีอวัยวะครบ 32 ได้อาย เพราะแทบจะไม่มีใครสนใจที่จะบริการบุคคลเหล่านี้เลย …..

จากเหตุการณ์นี้ทำให้ครูออนได้เห็นสัจธรรมว่า คนที่มีอวัยวะครบ 32 แต่กลับเป็นคนมีใจที่พิการ ส่วนคนที่พิการร่างกายกลับไม่พิการใจ

จะดีมั้ยค่ะถ้าเด็กๆของครูออนที่มีอวัยวะครบ 32 จะเป็นคนที่มีใจไม่พิการด้วย สังคมไทยคงจะน่าอยู่กว่านี้เยอะ

หมายเหตุ; ที่ครูออนกล้าบอกเด็กๆ เพราะครูออนได้บริการอาหารว่างให้กับนักศึกษาที่พิการในวันนั้นด้วยคะ ไม่รู้สึกเขินอาย แต่ได้ความสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

“ความดีไม่มีขาย… อยากได้ต้องทำเอง”

ครูออน

แล้วเขาก็อธิบายต่อว่า เวลาที่เราใช้ดินสอเขียนงานหรือวาดรูปถ้าเราเขียนผิด เราก็ใช้ยางลบที่ติดมากับดินสอลบคำที่ผิด แม้จะลบไม่สะอาดเหมือนเดิมแต่ก็ทำให้เราสามารถเขียนคำใหม่ลงไปได้

ในชีวิตคนเราก็เช่นเดียวกันไม่มีใครไม่เคยทำผิด แต่ถ้าเราทำผิดเราทำอย่างไรจึงจะลบสิ่งที่ผิดนั้นได้เร็วที่สุด แล้วหาสิ่งใหม่มาทดแทนเพื่อให้เราดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างปกติ เช่นเดียวกับดินสอที่มียางลบติดอยู่กับตัวมันเองเพื่อความรวดเร็วในการลบ ถ้าคนเรามียางลบติดตัวเราก็จะสามารถลบความผิดนั้นได้ด้วยตัวเอง ซึ่งมันก็คือ ‘การให้อภัยตัวเองนั่นเอง’ แต่ถ้าเราไม่มียางลบติดตัว เราก็จะต้องรบกวนให้คนอื่นลบความผิดให้เรา ซึ่งคงจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ ที่จะสร้างปัญหาไว้แล้วให้คนอื่นมาช่วยแก้ให้ (ผู้ช่วยครูของครูออนก็มีปรัชญาชีวิตเหมือนกันแฮะ)

แต่…. เราเองก็อย่าลืมนะว่าใส้ดินสอมีปริมาณมากกว่ายางลบ ยามเขียนสิ่งใดต้องเขียนอย่ารอบคอบ เพราะหากสิ่งที่เราเขียนผิดอยู่ร่ำไปยางลบอันน้อยนิดก็หมดไปโดยเร็ว และเมื่อหมดไปแล้ว สิ่งที่ผิดก็ไม่สามารถลบได้อีกต่อไป….

ครูออน