ในเย็นวันศุกร์ เด็กหญิงคนหนึ่งนั่งใต้ต้นสน เสียงลมพัดกระทบกับใบสน มันช่างเหงาเหลือเกิน ทำไมเธอถึงไม่กลับบ้านทั้งที่เย็นมากแล้ว

แต่พ่อกับแม่เธอไม่ว่าอะไรหรอก เพราะมันเป็นวิถีชีวิตของลูกครูประชาบาล ที่นั่งรอพ่อประชุมประจำเดือนของโรงเรียน กว่าพ่อจะประชุมเสร็จก็มืด

กำลังนั่งเล่นเพลินๆพ่อก็เดินมาเรียกกลับบ้าน ขณะที่สองพ่อ-ลูกเดินไปพ่อก็ถามว่า “ปลาอะไรกินได้ทั้งปี?” เด็กหญิงออนก็ตอบว่า ปลาช่อนบ้าง ปลาร้าบ้าง พ่อก็บอกว่าไม่ถูก จนพ่อเฉลยว่า “ก็ปลาที่จับมาได้แล้วแบ่งให้เพื่อนบ้านไงลูก วันหลังถ้าเพื่อนบ้านเขาได้อาหารมาเขาก็เอามาแบ่งให้เรา เราก็จะมีอาหารกินทั้งปี”

…นี่เป็นวิธีหนึ่งในการสอนของพ่อที่ชอบเล่านิทานแล้วมีคำสอนตอนท้าย ถึงแม้วันนี้พ่อจะไม่อยู่ แต่ลูกคนนี้ไม่มีวันไหนที่ลืมพ่อ(ครู)คนนี้สักวัน ตอนนี้ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหนอยากบอกพ่อว่าลูกๆยังคิดถึงพ่อเสมอนะจ๊ะ

ครู…ประทับใจ

ถึงจะรักงานสอนแค่ไหน บางวันก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็ไม่เคยรู้สึกท้อ ที่เหนื่อยเพราะบางครั้งเด็กไม่เข้าใจว่าทำไมครูต้องเข้มงวดขนาดนั้น

อยากบอกลูกศิษย์ที่รักทุกคนว่า ครูออนไม่เคยเสียใจเลยที่นักเรียนทำคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ได้ไม่ดี แต่ครูออนจะเสียใจมากถ้านักเรียนลอกข้อสอบ นักเรียนเจอครูไม่ไหว้ นักเรียนไม่รักกัน ไม่ช่วยกันทำงานส่วนรวมและส่วนตัว และอีกหลายๆอย่าง วันนี้เราอาจจะเบื่อฟังในสิ่งที่ครูบอก แต่ครูหวังว่าวันหนึ่งเราจะนำสิ่งที่ครูแนะนำมาใช้ในการดำเนินชีวิต

วันนี้เป็นวันครู แค่เพียงข้อความไม่กี่ประโยค หรือคำอวยพรไม่กี่คำ ของลูกศิษย์ที่ครูออนจู้จี้กับเขามากที่สุด มันทำให้ครูออนหายเหนื่อย มีกำลังใจที่จะสอนพวกเราแม้ว่าวันนี้มันจะยังไม่เห็นผล แต่ครูออนจะรอดูและเป็นกำลังใจให้กับเด็กๆที่จะเป็นอนาคตที่ดีของชาติต่อไป

ขอบใจนะคะที่ทำให้วันครูของครูออนมีความหมาย

จบกันไปแล้ว ก็อย่าลืมครู อย่าลืมสถาบัน และอย่าลืมเพื่อนๆนะ